Franciszek Borkowski

Franciszek Borkowski urodził się 31 lipca 1957 roku we Wrocławiu. Jest synem Ludwika Borkowskiego. Od najmłodszych lat związany był z szachami, a jego talent szybko zaowocował sukcesami na arenie krajowej i międzynarodowej.

W 1974 roku zdobył tytuł mistrza Polski juniorów do lat 20 w Grudziądzu. Rok później zajął piąte miejsce na mistrzostwach Europy juniorów w Groningen oraz zadebiutował w finale mistrzostw Polski seniorów w Poznaniu. Do 1989 roku wystąpił w finałach tych mistrzostw sześciokrotnie, a jego najlepszym wynikiem było szóste miejsce w Lublinie w 1988 roku.

W latach 1976 i 1977 reprezentował Polskę na drużynowych akademickich mistrzostwach świata. W ciągu swojej kariery odnosił liczne sukcesy w turniejach ogólnopolskich i międzynarodowych, wygrywając m.in. w Jeleniej Górze, Eksjö, Gdańsku, Gdyni i Odense. W 1990 roku zdobył brązowy medal mistrzostw Polski w szachach błyskawicznych.

Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 stycznia 1987 roku - z wynikiem 2450 punktów dzielił wówczas 3-4 miejsce wśród polskich szachistów, za Włodzimierzem Schmidtem i Markiem Hawełko, wspólnie z Robertem Kuczyńskim.