Heinrich Albertz

Heinrich Albertz urodził się 22 stycznia 1915 roku we Wrocławiu, w rodzinie teologa ewangelickiego. Po ukończeniu szkoły średniej w 1933 roku studiował teologię we Wrocławiu, Halle i Berlinie. Podczas studiów związał się z Kościołem Wyznającym, który był uznawany przez nazistów za organizację nielegalną. Pełnił rolę kuriera kościelnego, podróżując do Holandii i Danii.

Po studiach pracował jako nauczyciel prywatny i pastor. Był kilkakrotnie aresztowany za działalność antynazistowską, a po publicznym poparciu pastora Martina Niemöllera trafił do więzienia w Glatz. Ostatecznie „dobrowolnie” wstąpił do Wehrmachtu.

Po II wojnie światowej, w 1946 roku, wstąpił do Socjaldemokratycznej Partii Niemiec (SPD). W latach 1948-1955 był ministrem w rządzie Dolnej Saksonii, a w 1950 roku wszedł do prezydium SPD. W latach 1950-1965 przewodniczył organizacji opieki społecznej Arbeiterwohlfahrt (AWO).

W 1961 roku objął stanowisko ministra spraw wewnętrznych w rządzie Berlina Zachodniego, a w 1966 roku zastąpił Williego Brandta na stanowisku burmistrza. Rok później, po zastrzeleniu studenta Benno Ohnesorga podczas protestów przeciwko wizycie szacha Iranu, podał się do dymisji.

W latach 1970-1979 pracował jako pastor w Berlinie. W 1975 roku, gdy terroryści z Ruchu 2 Czerwca porwali polityka Petera Lorenza, Albertz dobrowolnie oddał się w ich ręce, aby doprowadzić do uwolnienia zakładnika.

Heinrich Albertz zmarł 18 maja 1993 roku w Bremie.