Karl Ernst Adolf Anderssen
Biografia
Karl Ernst Adolf Anderssen urodził się 6 lipca 1818 roku we Wrocławiu, gdzie również zmarł 13 marca 1879 roku. Był wybitnym niemieckim szachistą, uznawanym za nieoficjalnego mistrza świata w latach 1851-1858.
Ukończył Gimnazjum św. Elżbiety we Wrocławiu, a następnie studiował matematykę i filozofię na Uniwersytecie Wrocławskim. Po studiach pracował jako nauczyciel matematyki i języka niemieckiego w różnych szkołach w Niemczech. W 1851 roku powrócił do Wrocławia, gdzie uczył w Gimnazjum im. Króla Fryderyka II, a w 1856 roku otrzymał tytuł profesora.
Zasady gry w szachy poznał w wieku dziewięciu lat, ale jego talent rozwinął się później. W 1842 roku opublikował pierwsze problemy szachowe, które zwróciły uwagę środowiska. Cztery lata później zaczął współpracować z magazynem 'Schachzeitung' (później 'Deutsche Schachzeitung').
W 1848 roku zremisował mecz z Danielem Harrwitzem, co wraz z jego działalnością publicystyczną przyczyniło się do zaproszenia go na pierwszy międzynarodowy turniej szachowy w Londynie w 1851 roku. Mimo początkowych oporów związanych z kosztami podróży, dzięki wsparciu Howarda Stauntona, wziął udział w turnieju i ku zaskoczeniu wszystkich pewnie go wygrał.
Podczas tego turnieju rozegrał słynną 'nieśmiertelną partię' przeciwko Lionelowi Kieseritzky'emu, w której poświęcił gońca, dwie wieże i hetmana. Rok później w Berlinie przeciwko Jeanowi Dufresne rozegrał 'wiecznozieloną partię', również z efektownymi poświęceniami.
Po zwycięstwie w Londynie przez kilka lat uchodził za najsilniejszego szachistę na świecie. W 1858 roku w Paryżu przegrał jednak mecz z amerikańskim mistrzem Paulem Morphym, stosując nawet nietypowe otwarcie 1.a3, zwane później otwarciem Anderssena.
W 1861 roku wygrał w Londynie pierwszy międzynarodowy turniej systemem kołowym, pozostawiając w pokonanym polu m.in. Wilhelma Steinitza. W 1866 roku przegrał prestiżowy mecz ze Steinitzem, który przez wielu komentatorów uważany jest za mecz o tytuł mistrza świata.
W późniejszych latach osiągał jeszcze sukcesy, m.in. zwyciężył w silnie obsadzonym turnieju w Baden-Baden w 1870 roku, wyprzedzając Steinitza. Ostatni duży sukces odniósł w 1877 roku w Lipsku, zajmując drugie miejsce. Zmarł dwa lata później i został pochowany na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu, gdzie znajduje się jego grób z tablicą pamiątkową.