Stanisław Bronikowski

Stanisław Bronikowski herbu własnego (przydomka Oppeln nie używał) urodził się 23 lipca 1843 roku we Wrocławiu. Pochodził ze starej polsko-niemieckiej rodziny szlacheckiej, której potomkowie byli ziemianami w Wielkopolsce i Nowej Marchii, oficerami w różnych armiach i uczonymi.

Był synem sławnego hellenisty Antoniego, profesora gimnazjów w Poznaniu i Ostrowie Wielkopolskim, oraz Albertyny ze Święcickich. Miał starszego brata Kazimierza, polonistę. Stanisław ukończył Królewskie Katolickie Gimnazjum w Ostrowie, gdzie nauczał jego ojciec, a następnie rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie im. Fryderyka Wilhelma we Wrocławiu. Po dwóch latach musiał je przerwać z powodu pierwszych objawów gruźlicy płuc.

Po wybuchu wojny francusko-pruskiej w 1870 roku został powołany jako podporucznik do armii pruskiej i mimo słabego zdrowia odbył całą dwuletnią kampanię. Po powrocie do Wielkopolski w 1872 roku podjął pracę redaktora w poznańskiej gazecie "Dziennik Poznański", gdzie pracował aż do śmierci. W okresie kulturkampfu został skazany na karę więzienia.

W swojej pracy dziennikarskiej pisał głównie recenzje teatralne i literackie, zajmował się także publicystyką na tematy społeczne. Rozwijając myśl Karola Libelta, w 1877 roku wystąpił z polemicznym pismem "Emancypacja i równouprawnienie kobiet", w którym ostro potępiał emancypację kobiet.

Stanisław Bronikowski był żonaty ze swoją kuzynką Heleną ze Święcickich, z którą miał pięcioro dzieci. Zmarł 1 maja 1890 roku w Poznaniu.