Andreas Bemer

Andreas Bemer urodził się około 1555 roku we Wrocławiu. Był synem Mateusza i Anny Bemerów. W 1584 roku pojawił się w księgach lwowskiego cechu budowniczych, gdzie nadano mu przydomek „Nierychły”. W 1592 roku uzyskał prawa miejskie Lwowa, stając się pełnoprawnym obywatelem.

Od 1584 do 1625 roku należał do grupy starszych cechu. W 1596 roku zamawiał alabaster z kamieniołomu w Czerniejowie, gdzie wynajmował plac do prac rzeźbiarskich. W 1619 roku wraz z Wilhelmem Flegiem był rzeczoznawcą w sporze między Olbrachtem Ludzickim a Jakubem Madlainą. W 1621 roku zawarł umowę z wojewodą Mikołajem Kiszką na budowę ołtarza w Iwiu.

Był autorem wielu znaczących dzieł, m.in. rzeźby lwa na kolumnie przed ratuszem (1591), kartusza z herbem miasta na murach miejskich (1608), wystroju rzeźbiarskiego kaplicy Boimów (1609-1615) oraz kaplicy Kampianów (1619). Przebudował także gotycką wieżę ratusza w latach 1617-1619 oraz uczestniczył w przebudowie kaplicy Szolc-Wolfowiczów. Prawdopodobnie nadzorował budowę wieży w klasztorze Bernardynów i wykonał rzeźby mnichów na fasadzie.

Mieszkał w kamienicy przy ulicy Zarwańskiej 26 (obecnie Starojewrejska). Pracował na zlecenie patrycjuszy, władz miejskich i bogatych rodzin lwowskich. Zmarł po 1626 roku we Lwowie.