Dietrich Bonhoeffer
Biografia
Dietrich Bonhoeffer urodził się 4 lutego 1906 roku we Wrocławiu jako szóste dziecko w mieszczańskiej rodzinie. Jego ojciec, Karl Bonhoeffer, był znanym psychiatrą. Mając zaledwie 17 lat, Dietrich rozpoczął studia teologiczne w Tybindze, a następnie kontynuował je w Berlinie. W 1927 roku obronił pracę doktorską zatytułowaną „Sanctorum communio”, a trzy lata później habilitował się i został docentem na berlińskim uniwersytecie.
W 1930 roku Bonhoeffer wyjechał do Nowego Jorku, gdzie studiował w Union Theological Seminary. To doświadczenie wpłynęło na jego późniejszą refleksję, zwłaszcza w kontekście życia religijnego Afroamerykanów. Po powrocie do Niemiec, w latach 30., zaangażował się w działalność Kościoła Wyznającego, który sprzeciwiał się nazistowskiej polityce „ujednolicania” kościołów. Za swoje poglądy został pozbawiony prawa do nauczania, mimo to prowadził półlegalne seminarium duchowne we Finkenwalde (obecnie Szczecin Zdroje).
Bonhoeffer otwarcie krytykował narodowy socjalizm i pomagał Żydom w ucieczkach. Współpracował z opozycją wojskową, a w 1943 roku został aresztowany i osadzony w więzieniu. Po nieudanym zamachu na Hitlera 20 lipca 1944 roku, jego związek z ruch oporu został wykryty. Z rozkazu Hitlera został stracony 9 kwietnia 1945 roku w obozie koncentracyjnym we Flossenbürgu, na dwa tygodnie przed wyzwoleniem obozu przez Amerykanów.
Jego teologiczne dzieła, w tym „Etyka” i „Opór i poddanie”, wywarły ogromny wpływ na powojenną myśl chrześcijańską, szczególnie w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. W Polsce inspirował intelektualistów takich jak Stanisław Barańczak czy Jacek Kuroń.