Đorđe Andrejević Kun

Đorđe Andrejević Kun urodził się 31 marca 1904 roku we Wrocławiu jako syn artysty Veljko Andrejevicia i jego żony Gertrudy. W 1914 roku wraz z rodziną powrócił do Belgradu, gdzie jego ojciec otworzył drukarnię. Po ukończeniu szkoły średniej uczył się sztuki drukarskiej.

W latach 1921-1925 studiował w Królewskiej Szkole Sztuk Pięknych w Belgradzie. Dzięki wsparciu kupca Iliji Rankicia mógł podjąć studia we Włoszech, gdzie studiował malarstwo i odwiedzał muzea. Następnie przez rok mieszkał w Paryżu, gdzie uczył się malować akty i sprzedawał swoje pierwsze obrazy.

Po powrocie do Belgradu w 1929 roku regularnie wystawiał swoje prace, głównie sceny rodzajowe i autoportrety. W 1931 roku zwyciężył w konkursie na projekt godła Belgradu. Zafascynowany ideami lewicowymi, od 1931 roku związany był z grupą artystyczną Oblik, a jego twórczość coraz częściej dotykała życia codziennego robotników. W 1934 roku wraz z żoną odbył podróż po kraju, dokumentując życie górników, czego efektem była seria grafik „Krvavo zlato”.

W 1936 roku wyjechał do Hiszpanii, gdzie walczył w wojnie domowej po stronie republikańskiej. Podczas walk tworzył rysunki dokumentujące wojnę. Po powrocie do Belgradu próbował opublikować serię grafik, ale został aresztowany, a jego prace zniszczone. W 1939 roku został osadzony w obozie w Bilećy, gdzie oficjalnie wstąpił do Komunistycznej Partii Jugosławii i wykonał serię rysunków o życiu więźniów.

W czasie okupacji zmienił tożsamość i zajmował się fałszowaniem dokumentów, dostarczając je m.in. Josipowi Brozicie. W 1943 roku został członkiem AVNOJ, a po wojnie malował w konwencji socrealistycznej i prowadził wykłady w Akademii Sztuk Pięknych w Belgradzie, gdzie w latach 1960-1963 był rektorem. Zmarł na atak serca 17 stycznia 1964 roku w Belgradzie.